در خم زلف تو از اهل جنون شد دل من، که پریشان شد و از خویش برون شد دل من!

و آنگاه که حسین بن علی –درود خدا بر او- در سرزمین کربلاء مستقر گردید، نامه ای نوشت خطاب به برادرش محمدبنحنفیه در مدینه؛ با این عبارات:

« بسم الله الرحمن الرحیم. این نامهایست از حسینبنعلی به محمدبنعلی و دیگرانِ از بنیهاشم که نزد او هستند؛ پس از حمد و ثناء الهی،

فَکَأَنَّ الدُّنْیَا لَمْ تَکُنْ وَ کَأنَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ وَ السَّلَامُ.»